Yol-culuk


Uzaklaşmak, aslında her zaman buruk bir sevince gebe bırakmıştır beni.
Alışkanlıklarımın yırtılmasından duyduğum acıyla bilinmezliği içime almanın verdiği heyecan hep birbiri ile yarışır.
Ne gitmeyi isterim ne de kalmayı.
Evet bağlanmayı sevmem.
Ama bu insanları da sevmediğim anlamına gelmez.
Belki bu yüzdendir hep arada kalmışlıklarım...
Çıkılan her yol, bana güçlü bir adım gibi gelir.
İnsanın sabahları yatağından kalkması bile o anı zor kılıyorsa,
Markete gitmeyi dünyayı kurtarmakla bir tutmak çok da garip olmasa gerek
Gerçi şu an bizim marketten bile uzağım ama,
Neyse...
Sahi uzak demişken,
Kendimden uzaklaşalı ne kadar zaman oldu??
1, 2, 6...
Parmaklarım bitince saymayı bırakmıştım zaten.

Çocukluktan alışkanlık işte...
paylaş:

0 YORUM:

Yorum Gönderme