pabuç

Gıbgri pabuç yavaş yavaş ilerledi kaldırım taşlarının üzerinde. Yorulup da durduğunda çözülüverdi ipleri. Beyazlığını yavaş yavaş yitiriyordu geçen zaman diliminde, biraz da kokuyordu içi.
Yağlıboya tablo çizdi fırça yardımıyla onu. Resme baktığında duvarda duran başka bir tabloya takılıverdi. Botlar hiç olmadığı kadar eskilikte parıl parıl ışıldıyordu çerçevenin içinde. Bot olsaydı keşke ama doğuvermişti gıbgri, ipli olarak. Ne çıkardı ki bundan sonra karşısına, eskiyip gidecekti tozlu yollarda. Yağmura bile dayanamıyordu. Altı kağıt olmasa da üşüyordu karlı havalarda.
Vitrine geçip bekledi. Hayatın vitrininde yepyeni bir sahip aradı. Ve buldu birini günler geçince, şıp diye uydu numarası sahibinin ayağına. Mutlu olmak için atıldı sokaklara…
paylaş:

0 YORUM:

Yorum Gönderme